korkuyorum reis

Yükseklerden korkarım ben,mecaz anlamda değil cidden yükseklikten korkuyorum.Öyle balkondan alt komşuya sarkıp hal hatır sorup,üst komşuyu çekiştirmek şöyle dursun,çocuklarım  cam kapalıyken cama yaklaşsa bile keyfim kaçacak delik arar.Bu ben 7. kattayım diye böyle şeyler yaşıyorum zannetmeyin 3. kattayken de aynı düşüncelerdeydim.Evet biraz olsun bu korkumda teyzemin oğlunun balkon çökmesi sonucu ve yıllar sonra  yine aynı teyzemin torununun camdan düşme sonucu vefat etmelerinin etkisi var ama ciddi anlamda kendimi yükseklerde düşünemiyorum.

Uçağa asla binemeyeceğimi tahmin edersiniz,ne kadar düşünürsem düşüneyim insanın havada bir taşıt içerisinde uçabileceğini aklım almıyor,ayağım yere mutlaka basmalı.Ben bilmiyor muyum,kara trafiğinde daha çok kazanın ve ölümlerin yaşandığını,uçak kazalarının ender olduğunu,biliyorum ama ne yapayım uçmam,uçamam,kuş muyum ben yahu.

O yüzden asla kanatlarım olsaydı da özgürlüğe kanatlansaydım gibisinden afilli cümleler kurmam,ayrıca yamaç paraşütü,bungee jumping yapanlara hayret eder,savaş pilotlarının gösterilerinde bildiğim tüm duaları sıralarım,lunaparklarda gondol,balerin veya trene binmeyi ise aklımdan bile geçirmem.Bazı film sahnelerinde uçurumdan karşıya incecik asma köprüden geçenlere bakamadığım gibi,çatıdan çatıya birbirlerini kovalayanlara çemkiririm,’lan ne kaçıyorsun,bırak tutuklasınlar seni,şimdi çakılacaksın yere’ diye.Şimdiki parayla milyar verseler dağa falan tırmanmam,çevremde tırmanacak olanı da engellerim o kadar kesin ve nettir kararım. Ya evde Mirrors Edge oynayan eşimin yanında tam gökdelenlerden sindire sindire düşme sahnelerinde eciş bücüş halimi hayal etmeye ne dersiniz,ayrıca bazı alışveriş merkezlerindeki cam asansörlerde yükselirken haliyle aşağıyı gördüğüm için tüm keyfim hemen kaçıyor.İyi ki kuş falan değilim diye halime binlerce kez şükretsem azdır.

Eh hadi yamaç paraşütü yapmadım,dağcılığa heveslenmedim,damdan dama da kimseyi kovalamadım,eh çok şükür artık çatıya çıkıp anten düzeltmek de pek kalmadı ,peki camlar ne olacak ha o leş gibi olan camlar ne olacak.Sorarım size cam silmekten kaçabilir miyim,hele ki oturduğum yer yedinci katta ise düşünün artık.

Eh bazı şeyleri mecburen yapmak durumunda kalabiliyorsunuz ama beni sakın camlara tırmanıp,kedi misali hamaratça camları mis gibi silen kadın olarak hayal etmeyin,Allah’tan fazla dışarı çıkmaya gerek bırakmayacak şekilde ufak camlarım,binbir şekle girerek,canımı nasıl olur da tehlikeye atmam diye çeşitli pozisyonlar oluşturarak silmeye çalışıyorum.Olmadı bazem arkadaşım dış cama yardım ediyor,onu da aman bırak,ne olur yapma,düşeceksin diye bunaltıyorum.Zaten uzun aralıklarla zor bela temizlediğim camlar ertesi gün yağan yağmurla tekrar leş gibi olunca düşünün sefilliğimi,düşünün derbederliğimi…

Elbette her yükseklik korkusu yaşayanlarda olduğu gibi benim de bu olay bazen rüyalarımı etkiliyor bu da bilinç altımın adiliği olsa gerek.Ayrıca hiç bana korkunun üzerine git yenersin falan diye gelmeyin,zira bir adım dahi atmam,bilesiniz.

Akrofobimisin nesin hayatımı mahvettin arkadaş,şurada bir yerden bir haftalık, çift kişilik  ,tam pansiyon Maldiv Adaları’nda tatil kazansak gidemeyeceğim,benim yüzümden gidemeyecek olan ailemin surat asması da cabası.

Teyzelerimin hala oturduğu ,doğup büyüdüğüm yer Kurtuluş’taki Kurtoğlu yokuşunu bilenler bilir,uzun bir yokuştur,dik sayılır ve kar yağdığı zaman enfestir. Şimdi kar yağınca poposunun altına naylon poşet,plastik tepsi,tahta kızak,tabak alarak gece sabahlara kadar yokuşta kayarak eğlenebilecek genç nesil kaldı mı bilmiyorum ama biz ergenlik çağındayken çılgın eğlenirdik.

Ne zaman kar yağsa hemen yokuşa koşardık, sadece biz mi? Mahallenin bıçkın delikanlıları,şişman teyzeler,çocuklar,yeni yetişmekte olan ergenler.Yokuşun sonlarına doğru sobalardan getirilen küller dökülürdü ki, tepeden kayanlar orada durabilsin.

Gece yarılarına kadar süren bu manyaklıkları camlardan izleyen nineler,dedeler,hasta olduğu için izin alamamış çocuklar,ayıp kaçar diye çıkamamış yeni evli kadınlar da ayrı bir neşe kaynağıydı.

Bir keresinde kaydığımızda durma yeri olarak o dönemin arabalarından birini bellemiştik, kayarken hafifçe arabaya değerek duruyorduk,biz duruyorduk teyzem de kayarak arabaya değerek  duruyordu,teyzem yüz kiloydu,teyzem arabaya değince sanırım çarpma etkisi oluşuyordu,bunu sonradan ertesi sabah sokak ortasında ‘ulan,hangi adi arabamı yamulttu’ diye bağıran adamın kızgınlığından anlıyorduk.

Nasıl ki biz küçükken yılbaşını evde kutlayanların saat 00:00 olduğunda camdan aşağı bardak,tabak,şişe atma gibi salakça eğlence biçimleri varsa ve ertesi gün mahalle aralarına arabalar giremiyorsa,kar yağdığı zamanlarda da yokuşlar naylon torbalar,kırık tepsiler,küller,kızak parçalarından geçilmiyordu.Bundan çıkardığım sonuç insanlar çevreye bilinçlenmiş ama eğlence kavramını da yitirmiş.Yani yine eskisi gibi karda eğlenebilsek ve bıraktığımız pislikleri toplasak iyiydi.

Şimdilerde ne yapıyoruz kar yağınca hemen Twitter’da Twitliyoruz, kar eğlencemiz sadece internette karla ilgili geyiklerden ibaret. Aman ne de çok eğleniyoruz, ha bir de kar yağınca oluşan trafik çilesini televizyonlardan izleyip devlete küfür falan ediyoruz işte.

kaslı kardan adam

Kar deyince benim eskilerden aklımda kalan şey kardan adamların koluna tutuşturulan çalı süpürgesidir, neden çalı süpürgesi onu hala anlamış değilim.

Ben çok seviyorum karı, kar yağacak diye haberler çıktı mı içim içime sığmaz, karlar erimeye başlayınca hüzünlenirim.Buradan çıkarılacak sonuç sıcacık evde kafama göre takılırken sokakta kalanları, aç hayvanları,yakacakları olmayanları düşünmediğim olmasın sakın (

Ne de kıymetliydi eldivenlerimiz, sanki renk renk çeşit çeşit eldivenler, modaya uygun atkılarımız mı vardı bizim.Büyükler hangi renk ipi layık görüp ördüyse o bereyi,o atkıyı takardık.Alternatiflerimiz azdı veya hiç yoktu.Kardan ıslanmış çizmelerimiz için burun direkleri sızlardı, sobanın arkasına konulan çizmeler özenle kurutulmaya bırakılırdı.

Kar güzeldi, herşeye rağmen yine güzel…Bize güzel ya başkalarına….

Kar bize göre eğlence, güzel manzara, bize göre okul tatili, kayak,keyif…Kar bazılarına göre donma,üşüme,faturaların kabarması,ayakların ıslanması, soğuk girmesin diye cam kenarlarına sıkıştırılan süngerler,kar bazılarına göre daha çok odun,kömür alma ihtiyacı, çamur,pislik..

Kar bazılarına göre işten kaytarılıp evde keyif yapılacak bir doğa harikası,bazılarına göre çalışılamayacağı için o günün kazancından mahrum kalmak ve zorluk, Kar bazıları için yeni kayak takımı,yeni çizme bazıları için botların altına kaymamak için bağlanan çaput..

Kar kayarak düşüp kalça kemiği kırmak olabilirken, kara yatıp poz vermek de olabilir, zincirsiz yola çıkıp trafik kazası yapmak kadar   feci, kardan adamın burnuna havucu sokmak çalışmak kadar yorucu..

Kar her şeyde olduğu gibi insanların imkanlarına göre muamele yapıyorsun, adil değilsin

Bugün ilk kez bir seminerden sıkılmadım, ilk kez bir seminere  doyamadım.Bunun sebebi Uzman psikolog Özkan Şenol’un  karizması, mükemmel mimik ve jestleri,anlaşılır cümlelerle her kesimden anne ve babaya hitap etmesi, esprileri değil elbette.Özkan Şenol  şimdiye kadar okuyup öğrendiklerimin aksine bir yaklaşımla bizi etkisi altına aldı.Söyledikleri hayatımızda ,hayatımız söylediklerindeydi, adam resmen bizi gözüne kestirmiş gibi her şeyimizi bize anlattı.

Evde yokmuşçasına yaşayan,tek yaptığı işten gelince pijamasını giyip elinde kumandasıyla ordan oraya zaping yapan, tüm dünyadan haberdar olan ancak evdeki savaşlardan bihaber babalardan, çocuğunu odasında kendine ait dünya kurmasına olanak sağlayan annelere kadar hepimizi anlattı.

Psikolojinin hatta psikiyatrinin hala çözemediği konu olan küçük yaşta çocuğa bilgisayar ve cep telefonu alan anne-babalardan anne,babanın koyduğu kuralları ve verdiği cezaları hiçe sayan,yaptığının sevgi ve merhamet olduğunu düşünen ancak düşmanın bile veremeyeceği zararı veren babaanne,anneannelere kadar hepimizin kanayan yaralarına parmak bastı.

Kayseri’de tacize uğradıktan sonra katledilen yavruların tanımadıkları bir adamın evinde ne işi olabilir yaklaşımıyla, kayınvalidemin yıllardır ‘sakın çocuklarınızı bayramlarda başka apartmanlara,tanımadıkları evlere el öpmeye falan göndermeyin’ sözünün doğruluğunu da kanıtlamış oldu.

Aslında ben buradan daha fazla anlatamayacağım,yüzlerce veli gibi ben de sıkılmadan,hayranlıkla izledim öncelikle onu söyleyeyim,kendisine ait ‘Farkında mısınız’ adlı kitap ve DVD’yi yüzlerce veli gibi ben de tereddütsüz aldım ve soluksuz okudum ve bundan sonra hayatımda pek çok şeyi değiştirmeye kadar verdim.

Evet bugün aslında aynı evin içinde ne kadar ayrı hayatlar yaşadığımız, iyi yaptığımızı düşündüğümüz şeylerin aslında ne kadar yanlış olduğu, çocukların geleceklerini nasıl olumsuz etkilediğimiz ve bunun farkında olmadığımız yüzümüze tokat gibi bir kez daha çarpıldı.Zannettiğimiz kadar iyi anne,babalar olmadığımızı anladık. Bununla birlikte pek çok yaklaşımlar öğrendik,güldük,eğlendik,kendimizi sorguladık,öğretmenleri sorguladık,kendi annelerimizi sorguladık resmen sorgu yargıcı kesildik.

Uzman psikolog Özkan Şenol’un geçtiğimiz ay başka bir okulda verdiği seminer görüntülerini buradan izleyebilirsiniz.Bu arada kendisinin oyunculuk ve yönetmenlik deneyiminin olduğunu sonradan öğrendik.Burası da Özkan Şenol’un resmi web sitesi, sitede çeşitli seminer görüntüleri, 3GEM Danışmanlık, Duygu,Davranış ve Düşünce Geliştirme Merkezi hakkında bilgiler, seminer programları mevcut.Bence bir kez olsun bu seminerlerlerden birine katılmak gerekiyor.

Ocak ayında tekrar seminer vereceği yönünde bize söz veren sevgili Özkan Şenol o zaman alt ıslatma,ergenlik sorunları, özgüven sorunu,motivasyon  gibi konulara değineceğini belirtti ve biz sabırsızlıkla bekliyoruz.Bu arada psikolog olmayı düşünen kızımla uzun uzun seminer hakkında sohbet ettikten sonra bunu okuyucularımla paylaşmaya karar verdim.

Dün yakın arkadaşım ile onun 5 ve 7 yaşındaki iki oğlu bize geldi, iki kardeş sürekli birbirlerini dövüyorlar diye ben onlara birbirleriyle iyi anlaşmaları gerektiğini,yaşlanınca dahi birbirlerini sevmek zorunda olduklarını söyledim.

Ben-yaşlanınca da gerçi bastonla birbirinizi döversiniz

küçük kardeş-yok ben baltayla kovalıcam onu

benim oğlum-ben büyüyünce sana elektrikli testere alırım,onunla parçalara ayırırsın.

Bizim küçüklüğümüzün misafirliklerini düşünüyorum, büyüklerimiz gözümüze bakıp,işaret çakmadan  ikram edileni yiyemediğimiz gibi ,o dönemler televizyonun olması bile n,met sayıldığı için salonun ortasında gözü gibi saklanan televizyonlardan nasiplenemezdik, kendileri bile izlemeye kıyamazken,misafirin sümüklü çocuğuna mı televizyon açacaklardı.Zaten gündüz  yayın yoktu ki…

O yüzden şimdinin veletleri gibi gittiğimiz yerde ‘ay evladım  sen git içerde tv izle, bilgisayar oyunu oyna da kafamızı dinleyelim’ türü cümlelerle hiç karşılaşamazdık.Eğer yanımızda yaşıtımız bir çocuk varsa ne ala salonun izbe bir köşesinde kendi kendimize sessizce oyalanmaya çalışırdık eğer yalnızsak saç telimizden,tokamıza,burnumuzdaki sümükten, halının püskülüne kadar herşey o an oyuncağımız olurdu,oyalanırdık.

Büyüklerimiz börek,çörekleri hüpleterek bitip tükenmez dedikodularına devam ederken bizim sıkılmaya hiç hakkımız olmazdı, şimdi bir yere gitmeden önce neredeyse benimle gelmeleri lütufmuş gibi izin istiyorum çocuklarımdan.Geçen bayram eşimin amcasına bayram ziyaretine gittiğimde oğlum çok sıkıldı ve eve dönmek istedi ancak bunu anlatma şekilleri değişikti.

-Biraz daha durursak kafam patlıcak

-kanlarım fışkırmak üzere

-burası lanetli,ölmemi mi istiyorsun.

-Erimek üzereyim,yakında suya dönüşeceğim

-Kendimi iyi hissetmiyorum,kafam ikiye bölündü sanırım.

Ergen kızım zaten maşallah, aile iftarlarına,akşam yemeklerine,beş çaylarına zaten gelmez,mecburi bayram ziyaretlerinde de tadından yenmez.Surat asmak onda,gittiği yerde bilgisayar ayarlarız memnuniyetsizlik onda,insanların içinde burnumdan getirmek yine onda.

-Sırf bana işkence olsun diye bu kadar çok oturuyorsun,yoksa çabuk kalkardın normalde

-Başım ağrıyor,uykum var (evdeki uyuma saatinden 4 saat önceki zaman diliminde söylemişti)

-Bir daha asla sana inanmayacağım,sana olan güvenimi kaybettim.(gören de at pazarında satışa çıkardım sanır)

İnsanlar büyüdükçe alışkanlıkları döneme göre değişiyor demek ki, bizim velilerimiz edepten,terbiyeden daha misafirliğe gitmeden koltuklara oturmamamızı,çok sıkışmadıkça tuvaleti kullanmamamızı,onlar söylemedikçe ikram edilenlere el sürmememizi, sessiz olmamızı sıkı sıkı tembihlerken, biz çocuklarımızın işine gelen yerlere gidiyoruz,kendimize değil onlara göre yönleniyoruz. Misal benim gideceğim yer mutlaka bir çeşit olsun kızımın beslenmesine göre bir şey hazırlarlar ,ah şimdiki nesil ne şanslı.

Daha önce pek çok kereler belirttiğim gibi evde beslenme konusunda kimsenin kuyruğu birbirine değmez, benim bayıldığım şeyleri (mantar,mantı) eşim sevmez, kızım vejetaryendır ama oğlum sucuksuz kahvaltı etmez, ben kahvaltıda kesinlikle yemek türü şeyler severken eşim tatlı besinlere abanır, ben ağzıma tatlı koymam,kızım tatlı bağımlısıdır falan..

Vejetaryen olan kızın sanmayın ki sebzeye bayılır, meyvenin her türlüsünü yer, hiç bir şey yemez o, daha bir kere pırasa, karnabahar, brokoli, kereviz yediğini,ıspanak, semizotu,lahana istediğini görmedim yani ne yapsam şaşırıyorum.

Ben bir kaç yol buldum bu beslenme konusunda mesela mercimek çorbasını kızım da oğlum da çok sever ben onlara yedirmek istediğim her besini mercimek çorbasıyla onlara kaktırıyorum.Dominant bir yiyecek olan mercimek içine ne koyarsan koy, kendi tadını hep ön plana çıkarır , bu yüzden ben normalde içine her zaman koyduğumuz havuç-patates-soğan üçlüsüne ek olarak başka sebzeler de ekliyorum. Her markete gidişte mutlaka bir adet kereviz alırım kış mevsiminde ve o üçlü sebze grubuna kereviz de girer bu değişmez bir gruptur, ayrıca evde mercimek çorbası yaptığım zaman uygun ne sebze varsa (ıspanak, brokoli,lahana,bezelye, semizotu, pırasa,karnabahar) hepsi olmasa da artık hangileri varsa birer tutam mutlaka o çorbaya atarım.Hepsi pişince blendırdan geçirdiğimde ortaya enfes bir çorba çıkar, mercimek dışında o sebzeleri bizim evde kimin önüne koysan asla yemez (karnabahar,semizotu ve ıspanak hariç, onları eşim ve ben yiyoruz) ama çorbanın içinde çocuklar ihtiyaçları olan bütün sebzeleri hissetmeden yemiş oluyorlar, ama mercimek miktarını az sebzeyi fazla tutarsak işler karışır.Diğer sebzeleri marketten sadece çorbaya koyacağım kadar birer parça alıyorum zaten. Ben kırmızı mercimek oranı kadar yeşil mercimek de koyuyorum, böylece daha güzel oluyor, pişince üzerine yağda yakılmış nane, enfesto.Çocuklara sebze çorbası diye verdiğimiz tatsız şeyleri gerçekten biz bile yemeyiz, ama bu tarifle severek yiyeceklerine emin olun.

Muzu iki çocuğum da sever, oğlum sütü de sever ve çok içer ancak kızım doğru dürüst süt içmez, ayrıca her ikisi de bal yemezler.Aklıma sadece bu konuda muzlu süt geliyor,muz-bal-süt karışımı her iki evlada da milkshake adı altında verilince hemen tüketiliyor, hem muzun her tarafını inceleyip, burası kara,şurası yamuk diyen oğulun dırdırı duyulmamış oluyor.

İştahsız olan ve önüne koyduğum herşeye burun kıvıran dövülesi evladım iki lokma fazla yesin diye denemediğim şeyler kalmıyor.Pc başındayken elinin altına koyduğum atıştırmalıkları beğenirse yediğini bildiğimden sürekli meyve falan götürüyorum,o oyuna dalıp mideye indiriveriyor, ancak böyle nazlı,iştahsız evlatlara meyveyi öylece götürürseniz üşenir ve yememezlik edebilir.O yüzden elmayı dilimlenmiş,mandalinayı soyulmuş ve parçalara bölünmüş halde tabağa koyup hatta üzümü salkımından koparılmış,muzu kesilmiş halde götürürsem ağzına atıyor, eğer yiyesi varsa bile interneti bırakıp onu soymaya üşeneceğini bildiğimden dolayı yapıyorum bunu.Bazen muzları dilimleyip iki muz dilimi arasına bal akıtıp en üst katmana Nutella sürüp kürdan batırınca bir çeşit muz kanepesi yapıyorum.Balı görmeyen ve muz, Nutella tadından onun farkına varamayan velet haliyle onu bayıla bayıla yiyor.

Zorla yedirilen yemekten hayır gelmez, büyümek için şunu,bunu yemek zorundasın diye çocukları sevmedikleri şeyleri yemeye zorlarsak hiç bir yararı olmaz ve büyüdüklerinde o yiyeceklerden kaçarlar, o yüzden ya elimizden geldiğince sevecekleri halde yedirmeye gayret edelim veya bir şeylerin içinde onlara sunalım.

Yoğurt sevmiyorsa hazır satılan meyveli yoğurtlara bayılıyorlarsa (kesin bayılırlar) bir kase yoğurda mevsimine göre çilek,şeftali,kayısı katarak ve şeker veya balla tatlandırarak bir şekilde yoğurt yedirebiliriz.Maksat dışarıdan zaten hazır şeyler yiyerek aldıkları katkı maddeleri,zararlı koruyucular,yağlar,hormonlar dışında yapabildiğimiz kadar kendi yaptığımızı verebilmek.

Önlerine gelince çığlık çığlığa ağladığı halde kolay kolay almadığım ama babasının her zaman bana rağmen getirdiği cipslere bayılır oğlum ,eşime alma demekten yorulduğum için ve kavga etmemek adına artık ses çıkarmıyorum, ama madem cips yemesinin önüne geçemiyorum o halde bunu değerlendireyim diye düşündüm ve cipslerin yoğurda batırılarak yenmesi gerektiğini söyledim.Hangi tür cips olursa olsun, bir orta boy veya küçük paket cips yerken bir kase yoğurt tüketiyor artık, normalde her çocuk pilavın,makarnanın yanında yoğurt yerken benimkiler yoğurt pek yemez, ancak bu şekilde veya meyveyle karıştırarak bir de ayran şeklinde yedirebiliyorum.

Bir diğer husus ta peynir konusu, ben çocuklarımın asla peynir yediklerini görmedim, ya börekte ya tostta belki yedikleri oluyor.Omletin içine belli olmayacak miktarlarda peynir koyarak kendimi avutuyorum, az da olsa yemiş olsunlar hiç olmazsa.Sabah veya akşam mutlaka çay yerine çocuklara ıhlamur veya  başka meyve,bitki çayı vermeyi huy haline getirelim.Oldum olası sevmem büyük insanlar gibi kahvaltıda çay içen çocukların huylarını.Adam gibi ya meyvesuyu ya ıhlamur yaparsınız içer, hem faydası da olur, çok mu zor.

Sakın bana ‘Nazo anne olan herkes bunları bilir,bu ne ukalalık’ falan demeyin inanın hala 1-2 yaş arası bebeği olup da hala her gün hazır çorba içirenleri, çocuk acıktıkça eline sütü verip,biberonu dayayarak akşama kadar misafirliklerde dolaşan kadınlar tanıyorum.

Bir de önceden sanırım söylemişimdir,çocuklarımıza asla asitli içecek içirmesek hatta kolayı ağzına bile sürdürmesek (kolaya bayılan oğluma internette dolaşan böcekli kola fotosunu gösterdiğimden beri ağzına sürmüyor ) eve gazoz,portakallı içecek yerine en azından asitli içecek isteyen bünyeyi tatmin edici meyveli soda alsak, çok mecbur kalmadıkça hazır meyvesuyu bile almasak (okula beslenme amaçlı mecbur almak zorunda kalıyoruz ama en azından okula gitmeyen çocuklar için söylüyorum,okulda hazır meyve suyu içmek zorunda kalan çocuklar da bari evde hazır içmesinler) meyve suyunu kendimiz sıksak, katı meyve sıkacağı veya narenciye sıkacağı olmasa bile limonluk ile limon-portakal-mandalina sıkarak içecek ihtiyacını karşılayabiliriz.Ben vişne (kış mevsimi için yazdan alıp dondurucuya koyarım) kuru kayısı,elma,yenilmiş elmanın kabukları,kuru üzüm,kırmızı erik,limon,kuru erik ve benzeri pek çok meyveyi suda kaynatırım, çok olması,kilolarca olması hiç şart değil, sütlükte bir elma kabuğu veya üç erik  ya da beş tane kuru kayısı şeklinde olabilir.Bu şekilde üç-beş kuru veya yaş meyveyi iyice kaynatıp içinden meyvesini çıkarırsak (komposto görünümlü olanları çocuklar pek sevmiyor) hem katkısız hem lezzetli meyve suyu elde ederiz.Biz sevmeyiz diyen pek çok kişiye içirdiğimde bayıldılar,şekeri içeceği şişeye veya sürahiye aktarırken ekliyoruz.

Kadına şiddete hayır diye bugünlerde pek çok kişi sosyal medya platformlarında düşüncelerini dile getirdi,şiirler yazdı,yazılar döktürdü, bir çok kişi sokaklara döküldü,yürüdü kısacası hepimiz sesimizi duyurmaya çalıştık.

Ancak ben hala rahatsızım ,kadına şiddete hayır diye sokaklara dökülen,yazılar yazan,bu konuyu en etkili şekilde dile getiren insanların kaçta kaçı hala şiddet görüyor veya şiddet uyguluyor.Eğer sağda solda insanların tepkilerine,yazdıklarına,düşüncelerine  bakacak olursak bu ülke güllük gülistanlık kimse kimseyi dövmüyor,kimse kimseye tecavüz etmiyor , ne mutlu bir ülkeyiz dememiz gerekir.Kimse yerli dizileri izlemiyor ama raytingler zirvede,kimse şiddet uygulamıyor ama bilanço ortada,kimse tacizi,tecavüzü tasvip etmiyor ama ortalık pedofili veya tacizci haberlerinden geçilmiyor.Demem o ki  söylediklerimizle yaptıklarımız her zaman bir biriyle çelişiyor.

Bugün İslam dinine birden fazla kadın alma konusunda çamur atan kişiler gerçekte bunun şartlarını anlayıp dinlemeden uzun uzun laflar edebiliyorken evli olduğu halde kendisi ayda bir başka ilişki yaşamaktan çekinmiyor.O da bir nevi çok eşlilik değil de nedir.Metres söylemi diğer eş kelimesinden daha mı medeni anlam içeriyor.Zaten aldatmak ta manevi bir şiddet değil mi?Ayrıca her ne olursa olsun eşleri kendilerine Allah’ın emaneti olarak verilen erkeklerin eşlerine şiddet uygulaması kabul edilemez ama bunu kaç kişi can-ı gönülden kabul edip uygular.

Yine pek çok kişi İslam ülkelerinde yaşı küçük kızlarla ,yaşça büyük adamların yapılan evlilikleri eleştirirken (asla tasvip etmiyorum bu evlilikleri sadece tek bir yanlışı değil bütün yanlışlıkları görelim demek istiyorum) Zamanında Hollanda’da kurulan pedofili partisini veya çocuk pornoları çeken ülkeleri görmezden gelmemeliler.Yine utanç verici N.Ç davasından bahsetmiyorum bile çünkü içim yanıyor,içim kan ağlıyor.Şimdi o yaşta kızla birlikte olan kazık kadar adamlara baksanız kendi kızlarını nasıl da gözleri gibi korurlar.

Çoğumuz gençliğin verdiği heyecanla tam manasıyla olmasa da ufak tefek şiddet uygulamış ve maruz kalmışızdır, bunu hiç yaşamamış olanlar da vardır elbet ama yaşayanların daha fazla olduğuna eminim.Ancak yaşım ilerledikçe bu konuda çok daha fazla kararlı olmak gerektiğini düşünmeye başladım.Bir kadın kendisini sevdiğini söyleyen bir erkekten neden dayak yesin ki, neden gözleri morarsın, neden çocuklarının gözleri önünde yumruk,tekme yesin.Bırakın kadını bunu ne bir hayvan hakeder ne de bir insan.

Bu yaz tanıştığım ve sürekli eşinden dayak yiyen bir arkadaşım var,ama öyle böyle kızgınlık anında atılan bir tokattan bahsetmiyorum,eşinden piskopatça yediği yumruklardan,kafasında kırılan fotoğraf çerçevelerinden,yerlerde sürüklenirken dizlerinde oluşan morluklardan,kanayan kulaklardan, topak topak yolunan saçlardan bahsediyorum.Bir kavga anından bahsetmiyorum bakkala su almaya giden 40 yaşında bir kadının keyfe keder dayak yemesinden ve bu olayların ayda,yılda bir değil en az ayda 2 kere yaşanmasından, tüm bunlara şahit olmak zorunda bırakılan 5 yaşında bir çocuktan bahsediyorum.

Akıl vermek çok kolay ahkam kesmeye gelince polise git,şikayet et,evden kaç,karşı çık demeyi hepimiz biliyoruz.Polise gitse olacaklar belli adam bir süre sonra tekrar yanı başında hem de bu kez daha beter bir biçimde olacak.Evden kaçsa adam yıllardır abini,anneni,akrabalarını öldürürüm diye sündürmüş ne yapsın bilemiyor.Devlete sığınsa gün geçmiyor ki devlete sığınan bir kadının öldürülme hikayelerini okumayalım.Sadece işe yaramaz akıllar vererek vakit geçirmekten başka işe yaramıyoruz haa bir de bolca dua ediyorum.

Sadece fiziksel şiddet görmüyor bu arkadaşım sürekli eşi tarafından aldatılıyor ve bu yine ona eşi tarafından telefon mesajlarıyla falan rencide etme amaçlı itiraf ediliyor, bu arada 40 yaşında dediysem kadın son derece bakımlı,hoş,temiz ve hamarat bir kadın yani öyle kimbilir ne biçim kadın ki bunları hakediyor diyebileceğiniz bir kadın değil,kaldı ki hiç bir insan bunları hak etmez,eğer işine gelmiyorsa boşarsın gider.Fiziksel şiddet ve aldatılma dışında sürekli küfüre maruz kaldığını zaten beş yaşındaki evladının annesine ‘kahpe’ demesinden anlıyoruz,olayın ciddiyetini yine o küçücük yavrunun sürekli ‘babam inşallah ölsün’ diye Allah’a yalvarmasından da anlayabiliyoruz.Yapacak hiç bir şey yok aynı apartmanda oturan komşuları çığlıkları duymazlıktan geliyor, sesler duyulmayacak gibi değilmiş hatta dayak esnasında kendini camdan atmaya çalışan bu kadını da görmemeleri mümkün değil.En son dayak esnasında komşuların şikayeti üzerine apartman önüne kadar gidip gelen güvenlik görevlilerine ne demeli, onu yapana kadar polisi aramak aklınıza mı gelmedi.

İşin özü yalnız ülkemizde değil dünyada kadın olmak zor her türlü şiddet gören yine kadınlar dayak yiyen,tecavüze uğrayan,sokaklara atılan,fuhuşa zorlanan hep kadınlar.Yine her türlü mağduriyet bizim sayın seyirciler,vay anasını satayım.

Son olarak istersek sadece Taksim’de değil tüm İstanbul’da yürüyelim,Twitter’da değil tüm sitelerde yazalım,sadece bugün değil her gün tv’de program yapalım yüreğinde merhamet,gerçek sevgi,ahlak kırıntısı dahi olmayan adamların hiç biri bugün birileri yürümüş ben kadınıma el kaldırmayayım demeyecek hatta daha da kötüsü çoğu kadın yine bir yerlerde usulca şiddet görmeye devam ederek, kocamdır,erkeğimdir döver de, söver de demeye devam edecek.Bu dünyada şiddet uygulayan erkekler kadar gördüğü şiddeti açıklamaktan çekinen,utanan,korkan kadınlar üzüyor beni.

En çok kadınlar yaptırımcı olmalı, devlet ne kadar ağır ceza verirse versin kadın kocamdır yapar, yaşı ilerlesin olgunlaşır,bu saatten sonra nereye giderim,nasıl geçinirim zihniyetinde olukça pek bir şey düzelmez.

Kadınlar sürekli affetmeniz gerekmiyor,insan sevdiği insana kıyamaz,kıymamalı.Bir kaç sene öncesine kadar ben de sürekli affedebilecek kişilikte iken artık bu saatten sonra şiddet görsem asla katlanmayacağımı farkettim.Çocuklarınız için katlanın ne olacak çocuklar bir süre sonra büyüyüp evlenerek sizi yalnız bırakacak, yıllarca yediğiniz sopa yanınıza kar kalacak.Hiç bir şey için geç değil bence.

Ve  sevgili devlet, eşine dayak atan adamı bir kaç yıl hapiste tutarsan,eşi şikayetçi olmasa bile kamu davasından yatırırsan,kadına şiddetten dolayı verilen cezalarda indirime gitmezsen,polisler gece can havliyle kendilerine sığınmış kadınları kocasıyla barıştırmaya kalkmazsa,kadın sığınma evlerine sığınan kadınlar çok daha iyi şartlarda korunursa hatta  durumu çok daha vahim olan insanlara başka ülkelerde bile yaşama ortamı sağlanırsa belki hayat çok daha güzel olur.

Adamların kadınlara neden şiddet uyguladıklarına akıl sır erdiremiyor olsam da kadınların bunu neden sineye çektikleri belli.Eş,dost ne der korkusu, ailesine geri dönmekten çekinme,şikayet ettiğinde adamın daha fazlasını yapacağından korkma, ayrılırsa nereye gidip nasıl geçineceğini için kaygılanma,çocuklarını düşünme,gidecek yer olmaması vs vs vs. Bunların arasında sevdiği için katlanmak inanınki son sıralarda bence.

Atalarımızın sözlerini hep saygıyla anar,büyükler bilmiş söylemiş falan deriz ‘kadının karnından sıpayı,sırtından sopayı eksik etmeyeceksin’ diyen atanın ben taaaa…..

Evet hala bilmem kaçıncı anne-ergen savaşı içerisindeyiz.Şimdi çıkıp dersiniz ki aman anlayışlı olun, arkadaşça yaklaşın,üzerine çok gitmeyin bla bla bla. Nerden biliyorsunuz öyle davranmadığımı ,bakalım o benim anlayışımı ne yönde algılıyor o da ayrı muamma

Uzun araştırmalarım sonucunda yaptığım tespite göre ergenlik çağına ayak basmış bir insana ne yapsanız yaranamazsınız.Hoşgörü ve şefkatin bu canlı türü üzerinde hiç bir etkisi yok.Ne kadar sevgiyle yaklaşırsanız yaklaşın ille itilip kakılırsınız.Bu tespiti örneklerle açıklamak gerekirse, odasını asla toplamayan kızıma bir kere de odanı topla,eşşek kadar oldun dememiş olduğumdan ötürü, o internette arkadaşlarıyla geyik yaparken , ben yatağın altında biriken bir kaç çift çorabı alıp kirli sepetine atmak için odaya girdiğimde ‘sen hep tepemde dikiliyorsun, gir çık kafam karışıyor’ benzeri cümlelerle karşılaşmış olmamı gösterebilirim.

Benim aklıma 13-15 yaş arasındaki halim geldi.Annem yurt dışında olduğu için ben teyzemde kalırdım ve teyzemin benden 1 yaş büyük ve 7 yaş büyük kızları vardı.Bulaşık yıkamak biz iki ergenin işiydi.O bulaşıkları yıkamadan kapının önüne bile çıkmamız yasaktı.Gel gör ki teyzemin kızı hep yıkama işine girer, bana durulatırdı.Sonradan anladım ki, durulama işi musluktan buz gibi akan suyla yapıldığı için , hanımefendi kendisi sıcacık suda yıkar bana durulatırdı.O yaşta ellerimi nine eline çevirmeyi başarmıştı.Yine de biz hiç şikayet etmezdik, umudumuz vardı.Bu bulaşıklar bitecek ve biz sokağa, gezmeye falan gidebilecektik, o yüzden mutluyduk.

Şimdi bilgisayarların, cep telefonlarının, fotoğraf makinelerinin,saç düzleştiricilerin arasına sıkışmış, Bluetooth, msn,Facebook dışında iletişime geçemeyen.Hayatlarını okul dışında, pc başında oyalanmak ve fotoğraf çekmekle geçiren ilerini genç adaylarına gösterdiğimiz anlayışla sanırım Nobel Barış Ödülü’ne aday gösterilebiliz.Bizim zamanımızın büyüklerinin en büyük anlayışı akşam karanlığında aşağıdaki bakkala kola almaya göndermekti desem abartmış olmam.

Aile boyu Pepsi

Kolanın,sütün hatta damacana suların cam şişede olduğu zamanların çocuğuyum ben,bu yüzden çocukluğum ve ergenliğim sürekli depozitolu şişelerle geçti.Bazen  kuzenimle yolda bile bulunan ufak kola şişelerini evdekilerle birleştirip satar gider lahmacun yer, bazen daha büyük harcamalar yapabilelim diye uzun zaman biriktirirdik.

O kadar fazla içecek çeşidi hatırlamıyorum ben,bizim zamanımızda limonata plastik şişede değil lokanta veya büfelerde bardakta satılırdı, çaylı maylı içecekler zaten yoktu hep kola ile idare ederdik.

Kola bizim çocukluğumuzun fastfood kültüründe cam şişesiyle vazgeçilmezdi,fastfood dediğim şey hamburger-patates-kola türü şey değildi zaten.Evet ara sıra Taksim’e veya Galleria’ya gittiğimizde bizde yerdik öyle menüleri falan ama bu kadar yakınımızda ve bu kadar yaygın değildi.Bizim fastfood menümüz  bakkalların önünde ,şişe kasaları üzerindeki konforla yediğimiz salam ekmek-kola,kaşar ekmek-kola (biraz daha paramız fazlaysa) kavurma ekmek-kola …vs türü şeylerdi.O ekmeğin arasına ne girerse girsin yanında can şişede kola olurdu nasıl hamamda cam şişe gazoz vazgeçilmezse bu da öyleydi.

Yemek saati bakkala sarkıtılan sepetlerde de litrelik cam şişeler vardı,boşu gider dolusu gelirdi,depozitoluydu,şişe çok kıymetliydi.O yüzden mutfağın baş köşesinde durur,kırılmamasına özen gösterilirdi.Adı da güzeldi:Aile boyu

Düşündüm de o bir de sokakta kavga eden gençler için en etkili ve el altındaki silahtı o depozitolu şişeler.Ben bol kavgalı aksiyonlu bir yer olan Kurtuluş’ta büyüdüğüm için pek çok kez şahit olmuşumdur iki tarafın da hemen bakkal önündeki kasalara yaklaşıp,boş şişeleri kaptığını.Tabi o zaman hiperli,hüperli marketler bu denli yaygınlaşmadığından her sokağa 2 bazen 3 bakkalın düştüğü oluyordu.(Haa bir de bakkaliyeler vardı,genelde isimleri nedense Kanaat Bakkaliyesi olurdu,temek gıda ihtiyaçları dışında yüzlerce çeşit adı duyulmamış çikolata,ucuz şeker,ne olduğu bellisiz gofret,torpil,kızkaçıran,çatapat,leblebi tozu satarlardı)

Şimdi çok klişe cümleler kuran bir kadın olacağım hatta hem yaşlı hem klişe.İşte beklenen cümle ama gerçekten doğru:Nerede o eski Ramazanlar.